Brendan Angelides, znany jako Eskmo, to ciekawa postać spod znaku Ninja Tune (o tej wspaniałej wytwórni nieraz pisaliśmy). Warto poznać. A We Got More jest mistrzowskie, chylmy czoła!

Cyriak Harris, grafik z Brighton, od kilku lat produkuje bardzo, bardzo dziwne krótkie filmy z (zazwyczaj) jego własną, często ośmiobitową muzyką. Odkąd jestem świadom jego istnienia, czyli od kilku już lat, zauważam wzrost jego popularności w UK. W Polsce niespecjalnie… Niech ten wpis będzie małą cegiełką zmieniającą ten stan rzeczy… Powyższy klip to właśnie jego dzieło. Wygrał UK Music Video Awards 2011 w kategorii best dance video – budget.

Więcej Cyriaka

Teraz czas zlasować Wam mózgi. Oto kilka owoców jego pracy twórczej:

Cyriak zdaje się mieć słabość do krów (szczególnie!), owiec, kur… ogólnie farma tańczy i śpiewa, z pięcioma głowami, zjadając samą siebie… Często pojawiają się także koty.

Odzwierciedleniem jego popularności jest choćby współpraca z Eskmo, ale także ze stacjami telewizyjnymi czy portalami internetowymi. Poniżej dwa przykłady:

Tu chyba starał się ze wszystkich sił być najbardziej normalny jak potrafi:

Polecam wszystkim jego profil na YouTube oraz stronę internetową – można spędzić tam dużo czasu, wciąga…

Jest wiele filmików Cyriaka, które chciałbym Wam jeszcze pokazać, jak ten, ten, albo ten, ale może za dużo na jeden raz. Jeśli nie – to macie jego stronę. Zapewne nawet jak teraz nie spodoba się wam, wrócicie do tego, pokażecie znajomym („patrz jakie głupie!”), a w końcu sami nazwiecie siebie fanami. Tak to działa!

Dla najciekawszych (w sensie: dla czytelników z najciekawszą osobowością) jeszcze krótki fragment programu z BBC (2006 rok), poświęcony Cyriakowi:

Znam twórczość Mike’a Oldfielda dość dobrze. I bardzo ją sobie cenię. Choć czasem przewinie się w niej kicz, przede wszystkim jest dużo oryginalności i geniuszu.

Jednak dalej się zdarza, że trafiam na piosenkę, która jakoś umknęła mi wcześniej. Właśnie tak się stało i po przesłuchaniu nie wiem jeszcze – będąc dalej w szoku – co o tym myśleć. Zaskoczony, podaję dalej coś całkiem innego od stylu Oldfielda, jaki znakomita większość z Was zna: utwór mogący lecieć zaraz obok mojego ulubionego kawałka Fightless: Insomnia. Mike Oldfield, techno i lasery. Taka ciekawostka. Enjoy!

Oto The Millenium Bell

Motyw, który jest najbardziej techno, zaczyna się od 1:05. A o 3:59 pojawia się czyjś trafny komentarz

Jeśli nie znacie jeszcze Insomnia, trzeba to naprawić:

Dla dociekliwych

The Millenium Bell pochodzi z albumu o tym samym tytule, którego koncepcją jest nawiązywanie w kolejnych utworach do dziejów ludzkości. Mamy więc na nim utwory o brzmieniu odwołującym się do dawniejszych czasów, jak  The Doge’s Palace.

Łatwo się po nazwie domyślić, że album powstał na przełomie XX i XXI wieku (nazwa, oprócz milenijnych obchodów, nawiązuje do jednego z najbardziej znamienitych dzieł Oldfielda – Tubular Bells). Tak więc ostatni utwór, dzielący tytuł z albumem, odpowiada czasom współczesnym i wszystko staje się jasne. Dodatkowo zawierają się w nim elementy z poprzednich utworów, co stanowi pewne podsumowanie całych tysiącleci naszej historii. Każdy utwór jakimś dość konkretnym akcentem nawiązuje do epoki lub wydarzenia historycznego. Szerszy opis można znaleźć na forach i stronach wyznawców artysty (do których i siebie bym zaliczył) jak i na angielskiej Wikipedii.

Nie można nie wspomnieć, że w ramach obchodów noworocznych obchodów 31 grudnia 1999 w Berlinie, Mike zagrał koncert, oczywiście z utworami omawianego albumu. Widownia sięgała 500 000 widzów.

1. Zbieg okoliczności

Na początek dwie piosenki, które nie pozostawiają wątpliwości odnośnie swojego niepowiązania. Jednak zwrotki brzmią bardzo podobnie. Ciekawe jak by one brzmiały gdyby na przykład podstawić wokal jednej do melodii drugiej. Pojawiłby się w tedy pewien groteskowy odcień…

+

=

2. Najprawdopodobniej zbieg okoliczności

Teraz przypadkowe podobieństwo, z którym raczej mamy tu do czynienia (choć nic mnie już nie zdziwi, skoro Chemical Brothers wykorzystali piosenkę Czesława Niemena).

Słuchałem jakiś czas temu Stanisława Soyki…

Po piętnastej sekundzie zacząłem odczuwać to nieprzyjemne uczucie kiedy fragment piosenki z czymś mi się kojarzy, ale nie umiem przypomnieć sobie z czym. To potrafi doprowadzić do obłędu! Po kilkunastu minutach miotania się z natrętnym skojarzeniem wreszcie ulga! Oto, co udało mi się wydobyć z pamięci:

Chodzi o melodię graną na trąbce. Ale jeszcze coś czułem, że to nie koniec łańcucha skojarzeń. Pełnego komfortu psychicznego doznałem dopiero po przypomnieniu sobie …muzyki z najfajniejszej baśni o PRLu, czyli z filmu Kingsajz

Słyszycie podobieństwo? Prawdopodobnie przypadkowe ale… Patrząc chronologicznie Kingsajz był pierwszy, Potem Soyka a na koniec Manu Chao. Może tak jak Chemical Brothers trafili na Niemena, on trafił na Soykę lub zapoznał się z PRLowskim kinem. Wszystko to równie absurdalne, więc – jak życie pokazuje – możliwe.

3. Czerpali z Pjanoo?

Kamp! niedawno pochwalił się nowym klipem do ostatniego singla Cairo. Brzmi bardzo przyjemnie, chyba jeden z lepszych kawałków zespołu.

Jednak bas coś mi przypominał…

Motyw o który mi chodzi jest najbardziej widoczny od 4:25 To ta sama melodia! Choć dźwięki inne, Kamp! zagrał to po swojemu. Może się inspirowali remiksem High Contrastu, który był pierwszy, albo jeszcze wcześniejszym oryginałem Erica Prydza…

4. Kolejny niepewny przypadek

Znów Manu Chao. Wsłuchajcie się w bas…

Od razu przypomniałem sobie o powszechnie znanym i uwielbianym hicie z 2004 roku.

Bas jest praktycznie taki sam, może więc wcześniej gdzieś usłyszeli Por el Suelo… Ale jest to na tyle prosta melodia, że Cypress Hill mogli równie dobrze wymyślić ją sami. Nie wiadomo.

5. Tu niewątpliwie remiks

Postanowiłem zagłębić się bardziej w De-Phazz

Kojarzycie sam początek? Ten remiks Good Boy pochodzi z albumu Plastic Love Memory z 2002 roku, więc to Paul Kalkbrenner był drugi

Tylko trochę spowolnione, dodano kilka dźwięków, ale to bez wątpienia to samo!

Oto trzy wersje:

1.

2.

3.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Polska przeżywa festiwalowy boom. Nawet moja dzielnica – Murcki, organizująca co roku festyn z kiełbaską, watą cukrową i śląskimi szlagierami wzbogaconymi występem dzieci z miejscowego przedszkola, poszła z duchem czasu, zapraszając tym razem na Muszlownik Festiwal. Nie była to tylko zmiana nazwy, lecz inna forma: trochę mniej lub bardziej znanych kapel z klimatów okołoreggaeowych. Nie pamiętam już czemu nie mogłem się tam zjawić, ale żałuję, bo znajomi bardzo chwalili poziom imprezy(!). Chorzów ma swoje Ku przestrodze (boże, co za nazwa! Ale target festiwalu to kupuje, więc dobra, nie czepiam się), Oświęcim – Life Festival, Płock – Audioriver, Katowice, Kraków, Warszawa, Gdynia – wiadomo, szkoda wszystko wypisywać…

Poziom tego wszystkiego jest zaskakująco dobry ostatnimi czasy. Dla oceny jakości posłużę się skalą od 1 do 5 Stingów, na znak sympatii dla tego wyjątkowego artysty. Opowiem trochę o Audioriverze i kilka innych rzeczy.

Audioriver (Płock)

Rok temu o tym festiwalu nie słyszałem i nawet nie podejrzewałbym Płocka o atrakcyjny event. W tym roku na szczęście od niechcenia kliknąłem w info na last.fm kto tam zagra i moje zdanie o Płocku uległo drastycznej zmianie; teraz nawet piszę nazwę tego miasta dużą literą
To dlatego, że na pierwszym miejscu wyróżniony był Paul Kalkbrenner. Już wiedziałem, że się wybiorę, ale z przyzwoitości popatrzyłem, kogo jeszcze tam usłyszę… Modeselektor, Trentemøller, Vitalic (którego, o zgrozo, jeszcze nie znałem!), Pretty Lights, Novika, i wiele innych, których nie pamiętam już z nazwy, albo – jak to na festiwalach – nie zobaczyłem, bo wszystko na raz gra…

Teren festiwalu obejmował plażę nad Wisłą, nie był za mały, ogólnie wszystko w sam raz, a samo miejsce dość przyjemne estetycznie.

Ogólnie koncerty, których nie opuściłem, były na prawdę dobre, ale wyróżnię kilka: Trentemøller – ciekawie było usłyszeć jego utwory grane na instrumentach, z nieco większą werwą niż lekko senne wersje studyjne, Modeselektor – występ ukrasili błyskotliwymi moim zdaniem wizualizacjami, a teraz mistrzowie:

3. miejsce: Pretty Lights – ogólnie świetnie, a Insomniac Olympics w jego wykonaniu to było porywające energetyczne cudo! Długo szukałem na YouTube jakiegoś nagrania, żeby Wam pokazać, ale niestety bez powodzenia. Jeszcze będę próbował.

1. miejsce ex aequo Vitalic i Paul Kalkbrenner. Najczęściej na koncertach jest tak, że dobry wykonawca gra cały czas dobrze i co chwilę przychodzi jakiś wybitnie dobry moment, powodując eskalację euforii u publiczności. Vitalic nie miał dobrych przerywników między genialnymi momentami, tylko pokazywał swój geniusz cały czas! To był na prawdę niesamowity koncert. Paul Kalkbrenner był dowożony poprzez tłum samochodem za scenę. Wyglądało to jakby papież podczas pielgrzymki jechał swoim papa mobile pośród tłumu. Jednym z wiernych, którzy znaleźli się bezpośrednio koło samochodu, miałem szczęście być ja sam. Po koncercie znów ze znajomymi mieliśmy szczęście przybić Kalkbrennerowi piątkę! Ale najważniejsze – sam występ… Poziom fajności tak samo nieprawdopodobnie wysoki jak u Vitalica, klimat oczywiście inny trochę. Żałuję tylko, że nie zagrał Dockyard, ale powiedzmy, że to motywacja, by jeszcze udać się na jego koncert. Aaron pozostawił na bis, wierzcie mi, bardzo wyczekiwany bis.

Pojawiły się też festiwalowe niedociągnięcia. Największym była zbyt mała przepustowość bramek. Część spóźniła się przez to na niektóre koncerty. Baza gastronomiczna na terenie festiwalu była tylko dostateczna.
Z niewiadomych przyczyn w ostatniej chwili okazało się, że pole namiotowe nie dostało koncesji na sprzedaż piwa. Na szczęście dało się kupić produkt o nazwie „spod lady”, ochrona także nie sprawdzała na ogół zawartości plecaków. Gdy ogłoszono przez megafony zmianę ceny karkówki, każdy wiedział, że chodzi o spod lady. Była to więc tylko półwada, a nawet zaleta, bo wniosła pewien element humorystyczny.

Przygotowano też atrakcje za dnia, w centrum miasta, jak projekcje filmów w lokalnym mini-multipleksie za 5zł dla festiwalowiczów. Muzyka rozbrzmiewała cały czas na rynku, na polu namiotowym, w drodze na pole… Policja na ogół nie spisywała tłumu na rynku za picie w miejscu publicznym (co za idiotyczny zakaz, chyba każdy normalny się zgodzi…)

Warto pomyśleć o Audioriverze w przyszłym roku, na prawdę polecam!

Ocena:

www: www.audioriver.pl

Tauron Nowa Muzyka Festiwal (Katowice – Miasto Ogrodów) nadchodzi!

Czy warto być? Zdecydowanie tak! Oto dlaczego:

Amon Tobin nieczęsto bywał w Polsce. Najnowszy jego album ISAM według zapowiedzi ma być ostatnim. Można się więc spodziewać, że po tej trasie koncertowej nie będzie już okazji być na jego koncercie (przynajmniej jeśli nie będzie jakiegoś kombeku). Na tegorocznej edycji Taurona udało się go ściągnąć. Jest niewątpliwie jedną z najważniejszych postaci współczesnej muzyki elektronicznej, a sam koncert ma być niecodziennym widowiskiem, zobaczcie:

Ninja Tune w tym roku jest oficjalnym patronem festiwalu. Wytwórnia często tu wspominana jest gwarancją jakości.  Taki patronat oznacza dla Taurona niewątpliwie prestiż, a może i więcej gości zza granicy? Zobaczymy… Poza Amonem Tobinem zobaczymy jeszcze 4 artystów spod znaku Ninja Tune: Emika, DELS, Lorn i Teebs.

Marry Anne Hobbs w zeszłym roku dała jeden z najlepszych tauronowych koncertów. Niesamowicie porywający dubstep.

Brytyjka jest też dziennikarką muzyczną pracującą dla BBC Radio 1, a jej rozeznanie w świecie muzyki w tym roku wykorzystali organizatorzy festiwalu: jedna ze scen nazywa się „Mary Anne Hobbs Presents Stage”, gdzie, oczywiście, prezentują się wykonawcy polecani przez DJkę, oraz ona sama. Przegapienie powoduje raka.

Pozostali wykonawcy, których częściowo znam, częściowo nie, również kuszą. Osobiście poza już wymienionymi najbardziej nęci mnie Novika & The Lovefinders, Wojtek Mazolewski & Niewinni Czarodzieje, Aparrat i Seefeel. Najlepiej sami zobaczcie timetable i poszukajcie co Was najbardziej interesuje. W zeszłym roku nie było tu kiepskich artystów, tym razem będzie zapewne tak samo, więc jestem spokojny o jakość występów tych wykonawców, których nie znam.

Wyjątkowe miejsce  tworzy wyjątkowy klimat. Większość koncertów odbywa się na terenie byłej kopalni „Katowice”, obecnie teren Muzeum Śląskiego. Postindustrialne zabudowania kopalni nadają festiwalowi ciekawe walory estetyczne. Lamb zagra w Galerii Szyb Wilson, czyli także pokopalnianej zabudowie, tyle że w innym miejscu. Jamie Woon wystąpi w kościele ewangelickim w centrum Katowic. Bilety na ten koncert zniknęły błyskawicznie, co zrozumiałe w przypadku tak atrakcyjnego artysty oraz miejsca, nie dość niestety pojemnego. Jeszcze jedna lokalizacja: Mount Kimbie zagra w Jazz Clubie Hipnoza. Warto kiedyś zacząć odwiedzać to miejsce, jeśli go jeszcze nie znacie. Macie na tacy dobrą okazję na pierwszy raz, o ile jeszcze uda się Wam zdobyć bilet.

1. miejsce w kategorii best small festival w ramach European Festival Awards. Tegoroczna edycja jest przygotowywana z jeszcze większym rozmachem, spodziewam się więc laurów po raz drugi.

Zeszłoroczny Tauron oceniam na cztery i pół Stinga.

Teraz liczę na pełne pięć!
www: www.festiwalnowamuzyka.pl

Urodziny Katowic (9-10 września)

Tym razem nie Feel, nie śląskie szlagiery i coroczna parodia hasła „Katowice – miasto wielkich wydarzeń”. Nie!

Jak widać biuro ESK działa i organizuje urodziny miasta w sposób godny, z programem ciekawszym niż na przykład krakowskie wianki.

Będą cztery sceny, zagrają między innymi O.S.T.R., Kim Nowak, Abradab, Kora, Pogodno i Monika Brodka. Spodziewam się, że tą ostatnią przed częścią z Was, drodzy czytelnicy, trzeba bronić. Czasem wrzuca się ją do worka „polskiej tandety”, muzyki godnej co najwyżej RMF FM i nie grzeszącej gustem gospodyni domowej. Jeśli tak myślicie, posłuchajcie jedną piosenkę i przemyślcie swoje stanowisko, nim pochopnie rzucicie kamień… a Maleńczuk też lubi Brodkę!

Imprezy nie chcę teraz oceniać, to nie kolejna edycja festiwalu po którym wiadomo czego się spodziewać, ale zapowiada się dobrze! Dowiedziałem się o tym stąd.

Polska festiwalami stoi! Od niedawna.

Że w naszym kraju lubimy festyny wiadomo powszechnie. Cieszę się, że tandetne okazje do picia piwa i jedzenia kiełbasek przeistaczają się w wydarzenia na pewnym poziomie, gonimy tak zwany zachód! O sukcesach tej gonitwy świadczą wyniki kolejnych edycji European Festival Awards. 2 lata temu w jednej kategorii (najbardziej prestiżowej: best major festival) zwyciężył Open’er. Rok później Open’er ma już drugi tytuł, a Katowice mogą się pochwalić pierwszym w kategorii best small festival Tauronem, oraz drugim w kategorii best medium festival OFF Festiwalem. Jest jeszcze tyle innych dobrych imprez, o których można sporo napisać…

Jak będzie w tym roku? Czy Open’er zdobędzie hat-trick? Czy OFF i Tauron rozsławią Katowice jako miasto z dwoma najlepszymi festiwalami w europie w swoich kategoriach? Czy w efekcie w 3 kategoriach wygra Polska? Biorąc pod uwagę, że każda z wymienionych imprez wyprzedza rozmachem ubiegłoroczne edycje, szanse są spore. Zapomnijmy o polskich (a także śląskich ) kompleksach, że niby po zachodniej stronie płotu trawa bardziej zielona. Bawmy się jak najlepiej, trzymajmy kciuki za nasze festiwale i cieszmy z przebytej drogi od kiełbaskowych festynów do Amona Tobina! Ja tak właśnie robię.

Stateless czyli Chris James, Justin Percival, David Levin, (do niedawna)Rod Buchanan Dunlop i Kidkanevil, który jest niezaprzeczalnym bossem. Niedawno wydali płytę zatytułowaną Matilda w naszej ulubionej wytwórni czyli Ninja Tune. Bilety nie są drogie (30/40 PLN) więc warto się wybrać.

Pare ostatnich weekendów obfite był w propozycje koncertowe, dwie z nich jednak kusiły  wyjątkowo. Z jednej strony bowiem koncert Nouvelle Vague we Wrocławiu. Legendarny zespół o niepowtarzalnym klimacie (kto zna ten wie, kto nie zna być może wkrótce dowie się z bloga). Z drugiej natomiast Quantic w Krakowie, również klasa sama w sobie, specyficzne połączenie gatunków, które chętnie chciałem wypróbować w wersji live. Do tego jeszcze koncert w ramach 4. Festiwalu Filmów Dokumentalnych Muzyka i Świat mieli urozmaicić również  inni muzycy.  Ostatecznie zadecydowała ciekawość i… cena. Oto zatem Quanticowa relacja:

Noc zapowiadała się długa, przed Quanticiem zgrać mieli jeszcze Daniel Drumz oraz Woima Collective. Podczas gdy parkiet nieśmiało zajmowała publika, a wielu  bardziej jeszcze interesowało się rozmową przy piwku niż samą muzyką atmosferę począł podgrzewać Daniel Drumz. Polski DJ nie po raz pierwszy otwierał imprezę przed większą gwiazdą (wcześniej choćby: O.S.T.R. Możdżer, De La Sou czy Jay-z). Mieszanka hip-hopu, funku i soulu dostarczyła pierwszej salwy dobrej energii.

Dla chętnych, coś z repertuaru Daniel Drumz:

Resztę łącznie z paroma ciekawymi remixami znajdziemy na soundcloudzie tego pana:

http://soundcloud.com/danieldrumz

Po tej rozgrzewce przyszedł czas na pewną odmianę. Oto bowiem na scenę wyszedł Woima Collective. Niemiecka kapela grająca afro-jazz, jak można się domyślić,  dała rade, w asyście energetyzujących kawałków pełnych dobrego brzmienia dęciąków przeprowadzić nas do sedna imprezy. Afrobeat i tym razem nie zawiódł.

Oto i małą próbka brzmienia:

Prawdziwym gwoździem imprezy był jednak Quantic. W istocie jest to Will Holland o którym pisząc podkreśla się przede wszystkim jego wszechstronność, a zatem: Dj, producent, multiinstrumentalista (gitara, bass, kontrabas, fortepian,perkusja) i nie tylko. Dla tych którzy w ogóle nie wiedzą o kim mówię, szybko podpowiem, że to właśnie Will Holland w jednym ze swoich projektów (The Limp Twins) stworzył wszystkim znany z reklamy tak charakterystyczny kawałek:

To jednak nie z takim brzemieniem było mi do czynienia na koncercie. Quantic jako taki, to mimo wszystko ciężka do sklasyfikowania muzyka. Znowuż zwyczajowo przeczytamy: fuzja muzyki latino, soul, cumbia, hip-hop i funk. Łatwiej oczywiście wyrobić zdanie po posłuchaniu paru kawałków, pozwolę sobie zatem zalinkować kilka szdandarowych pozycji:

Niejako prototypem i chyba faktycznie pierwszym usłyszanym przeze mnie utworem z repertuaru artysty, jest utwór, którego tytuł dobrze uchwyca nastrój muzyki Quantica. Dodajmy, że zabrzmiał na koncercie!

Bardzo cieszy mnie współpraca z Alice Russel, jej głos zdaje się idealnie dopełniać kompozycje Hollanda dodając im tego ciepła, żeby faktycznie  ”nie było tak niebiesko”:

By zbliżyć was do klimatu występu, warto sprezentować utwór sowicie doprawiony brzmieniami latino:

Wciąż jednak mamy do czynienia z dosyć spokojnym wydaniem muzyki Hollanda. Tymczasem koncert  przepełniony był czystą energią. Ciało samo rwało się do tańca. Parkiet zajęty był do samego rana. Jeśliby do następnego utworu dodać nieco więcej elektronicznego bitu i zwiększyć tempo to otrzymamy namiastkę, tego co sprezentował Quantic, a co okazało się idealną odtrutką na szarość tych ostatnich dni jesieni…

ROMAIN GAVRAS

who da fuck is Gavras?

Romain Gavras jest francuskim reżyserem pochodzenia greckiego i urodził się w 1981 roku. Wyreżyserował kilka klipów, ciekawych klipów. Ale w temacie posta zacznijmy od ostatniego z nich czyli M.I.A – BORN FREE. Klip który został posądzony o nadmierną przemoc, klip szokujący, klip o RUDYCH, wrażenia sa mocne, ale zobaczcie sami:

Teledysk jest swoistym preludium do pierwszego pełnometrażowego dzieła Gavrasa z ubiegłego roku zatytułowanego Notre Jour Viendra (Nasz Dzień Nadejdzie). Jest to historia o dwóch rudzielcach, którzy szukają swojego miejsca na ziemi. Film widziałam, pokochałam, polecam.

Oprócz tematu rudych ludzi, teledyski Romain’a odnzaczają się również swoistym klimatem slumsów, agresji, biedy, przeciętności, brzydoty. Przemoc jest tu egzaltowana, wręcz gloryfikowana. Te wszystkie elementy oczywiście dają się zauważyć w pełni w jego filmie, ale nie tylko. Wystraczy spojrzeć na klip do utworu STRESS duetu JUSTICE:

Pozostając przy temacie Justice, Romain Gavras jest odpowiedzialny za dokument o francuzach pod tytułem A Cross The Universe.

Bieda, przeciętność i brzydota. W zasadzie to turpizm, bo to wszystko jest piękne. Zacznijmy od klipu do Signatune DJ’a Mehdi. Tacy ludzie zamieszkują de facto większość tej planety, dlatego bardzo podoba mi się, że Gavras w swoich dziełach pokazuje ich takimi jacy są, pokazuje, że każdy człowiek ma swoje wartości, swoje pasje, nie każdy jest piękny i bogaty. Możliwe, ze ktoś mi zarzuci, że wchodzę tu w zbyt dogłębne analizy, ale szczerze – I don’t care

Pora na mój ulubiony teledysk Gavrasa. Mogę go oglądać milion razy, i tak samo jest z piosenką. ale w duecie to jest jakiś szok! Co tu dużo mówić. Patrz i słuchaj:

Jeżeli chodzi o te bardziej lajtowe produkcje to na koncie Gavrasa znajduje się teledysk do The Age Of The Understatement, piosenki Last Shadow Puppets:

Początki Romana G. tak w ogóle to francuski hip-hop, zanim zaprzyjaźnił się Gaspardem Augé i Xavierem de Rosnay (Jus†ice) nakręcił klip dla Mafia K’1 Fry do utowru Pour Ceux (gdzie już widać realizm z agresją):

Oraz do Changer Le Monde grupy Rocé:

Jak wielu reżyserów Gavras ma na koncie także reklamy, pierwsza z nich to reklama perfum Belle d’Opium Yves Saint Laurenta a druga to świeża reklama Adidasa, gdzie możemy zobaczyć sporo znanych twarzy, a najważniejsze jest to, że możemy usłyszeć w tle nikogo innego lecz nowe JUS†ICE i ich utwór Civilization

Ja go kocham. Mam nadzieję, że wy również go pokochaliście.